ساعت24-دولت دوازدهم به ریاست حسن روحانی از یک‌سو باید به وعده‌هایی که به شهروندان داده است عمل کند و از سوی دیگر باید سیاست‌های کلی نظام در سیاست خارجی را اجرا کند.

در وضعیت موجود میان این دو مقوله ناسازگاری وجود دارد. به این معنی که وعده افزایش رفاه مادی شهروندان ایرانی و ثبات و پایداری شغل‌های موجود و امکانات با تشدید تحریم‌های اقتصاد ایران از سوی آمریکا سخت و تااندازه‌ای ناممکن شده است. بدتر از این اما حفظ ثبات متغیرهای کلان اقتصادی مثل نرخ تورم ، نرخ تبدیل ارزهای معتبر به ریال،نرخ رشد اقتصادی ،نرخ بیکاری و سرمایه‌گذاری کل است. واقعیت این است که وضعیت اکثریت شاخص‌های یادشده در سال١٣٩٧ بدتر شده‌اند و احتمال می‌رود در ماهای آینده در صورت ادامه وضع موجود بدتر شوند. در این شرایط دولت دوازدهم به‌جای بیان دست‌کم برخی از واقعیت‌ها ناگزیر شده است در گفتن مسائل به مردم نوعی کم‌گویی و ایجاد امید را در دستور کار قرار دهد. به‌طور مثال در وضعی که قیمت دلار در یک سال گذشته سه برابر شده است دولت به مردم می‌گوید دیدید نگذاشتیم نرخ تبدیل هر دلار آمریکا به بیست هزار تومان برسد و یا می‌گوید اجازه ندادیم ترامپ صادرات نفت ایران را صفر کند.این داوری‌ها به نظر می‌رسد در کنار بیان برخی واقعیت‌ها شاید شهروندان را متقاعد کند دولت به‌هرحال ناگزیر است از این حرف‌ها بزند اما اصرار بر اینکه هیچ اتفاقی نیفتاده است  به‌سلامت روح ایرانیان آسیب می‌زند. یک واقعیت این است که آثار بعضی تحریم‌ها از چند ماه دیگر شروع می‌شود. به‌طور مثال وقتی هند و چین نتوانند بهای نفت ایران را به دلار پرداخت کنند و ایران ناگزیر شود به بازرگانان برنج بگوید به دولت ریال بدهند و در مقبل از هند برنج وارد کنند تازه دردسر انطباق تولید داخلی برنج با واردات آشکار می‌شود.

روزی که مدیران چین ایران را وادار کنند به‌جای دلارهای نفتی از این کشور باید کالای صنعتی وارد کنند دردسر تنظیم بازار خود را نشان می‌دهند.

چیزی که معلوم است و باید در کانون توجه قرار گیرد این است که شهروندان ایرانی در برابر دولت نسبت به دست آوردن خبر و تحلیل دست بالا رادارند و با شتاب باورنکردنی هر خبری را از شبکه‌های اجتماعی و صدها رسانه کوچک و بزرگ ایرانی و خارجی عمومی و تخصصی به دست می‌آورند.این تصور نادرستی است که می‌توان تا همیشه واقعیت‌ها را به شهروندان نگفت. مردم می‌دانند و می‌گویند دولت بهتر است به‌جای اینکه تنها به فکر این باشد که رجز بخواند به این هم‌فکر کند که با گفتن گرفتاری‌ها می‌تواند اعتماد مردم را به دست آورد.نرخ رشد قیمت کالاها اکنون به یک معضل تبدیل‌شده است و قدرت خرید ازدست‌رفته مردم را نمی‌توان با توزیع سد کالا جبران کرد. دولت باید به این بیندیشد که از دست دادن شغل برای نیروی کار یک مصیبت است که جبران آن منابع مالی می‌خواهد.باید راه‌های موجود برای اینکه روزگار شهروندان بیش از این بدتر نشود را باز نگه داشت.